شکر خالق یکتا

نوزدهم فرودین یک هزار و سیصد و نود و سه

فتبارک الله احسن الخالقین

وقتی به تو می اندیشم و از بوجودت آمدنت از نیستی و عدم ! می فهمم که که خداوند در فهم کوچک من نمی گنجد خداوندی که بی نهایت قادر و مهربان است . هر روز که رشد می کنی می دانم که خداوند بزرگتر از آن است که بدانم و لطفش بی نهایت و بی کران است . فرزند دلبربا و کوچکم دستانت ، پاهایت،  لبخند بی نظیرت و نگاه معصومانه ات هر کدام آیه ایی از آیات و نشانه های خداوند یکتاست . تمام بند بند وجودت ، مهری که هر روز در قلب من فزون تر می شود و دلبستگی بین من وتو همه و همه بیانگر توانایی بیکران اوست.

چگونه سپاس گویمش که هر کلامم نوعی ناسپاسی در حق تمام بخشوده هایش است . با زبان قاصرم شکر می گویم موهبت مادری را و نعمت والای سلامتی تو را .

دلبندم شاید هیچ گاه ندانی و نفهمی که مادر بودن یعنی این که خودت در بیرون از تنت زندگی کنی . دوستی می گفت مادر بودن یعنی اینکه اجازه دهی قلبت برای همیشه بیرون از تنت بطپد.

گاه و بیگاه وقتی خوابی دلم برایت تنگ می شود و وقتی بیداری دلم می خواد بخوابی تا از درد و غم این دنیا چیزی ندانی .

یادت باشد که تو کوچک بودی و من به تو گفتم که زمین گهواره نا آرامی است و من تمام تلاشم رو می کنم تا از آرامش سیرابت سازم